پلی یورتان، از واکنش شیمیایی بین ترکیب حاوی گروه هیدروکسیل (پلی ال) و ترکیب دارای گروه ایزوسیانات تشکیل می گردد. پلی ایزوسیانات ها و پلی ال ها دارای تنوع زیادی هستند؛ از لحاظ ساختار شیمیایی، واکنش پذیری و تعداد گروه های عاملی متفاوت اند. پوشش های تهیه شده بوسیله پلی ایزوسیانات های آلیفاتیک و سیکلوآلیفاتیک دارای ثبات نوری بالا و مقاوم به شرایط جوی هستند که برای شرایط سخت محیطی توصیه می شوند. پلی ایزوسیانات های آروماتیک بر خلاف آلیفاتیک ها برای کاربردهای خارجی مناسب نیستند. خشک شدن و پخت پوشش های پلی اورتان تحت تاثیر میزان واکنش پذیری پلی ایزوسیانات مصرفی است؛ بنابراین نوع پلی ایزوسیانات می تواند تعیین کننده کاربرد پوشش باشد. پلی استر پلی ال، کوپلیمرهای اکریلیکی حاوی گروه هیدروکسیل و پلی اتر پلی ال از مهم ترین پلی ال ها محسوب می شوند که به صورت شاخه ای یا خطی وجود دارند. ساختار و میزان گروه های فعال بر خواص پلی اورتان اثر می گذارد. هرچه گروه های هیدروکسیلی و میزان شاخه ای بودن پلی ال بیشتر باشد، سختی و مقاومت شیمیایی و حلالی پلی اورتان بالاتر می رود. مقاومت مکانیکی بالا، مقاومت شیمیایی قابل توجه، ثبات نوری و مقاومت جوی چهار مزّیت اصلی پلی اورتان محسوب می شوند که دو مورد آخر در پلی اورتان های آلیفاتیک برجسته است. پلی اورتان به علت ویژگی های متنوع خود کاربرد گسترده ای در بسیاری از حوزه ها دارد، از جمله: صنایع حمل و نقل (پوشش خودرویی، هواپیمایی، واگن قطار، کشتی، وسایل نقلیه سنگین)، عمران، رنگ آمیزی صنعتی (تجهیزات، ماشین آلات، مبلمان)، سازه های هیدرولیکی فولادی، لوله های نفت و گاز، آب و فاضلاب. رنگ رویه پلی اورتان آلیفاتیک از تولیدات ماناپلیمر در این بخش است.